‘มหาลัยนัยหลืบ’ หลักสูตรของเด็กช่างฝัน

เรื่องราวนักเรียนคนหนึ่งผู้มีเหรียญทองการันตีว่าน่าจะเข้าสู่มหาวิทยาลัยชั้นนำได้ไม่ยาก แต่เขากลับตัดสินใจไม่ไปต่อในระดับอุดมศึกษา แต่ปักหมุดหมายไปที่การเรียนรู้ด้วยตนเองบนหลักสูตรที่กระทรวง อว. ไม่ได้รับรอง ในสถาบันการศึกษาที่เขาเรียกว่า “มหาลัยนัยหลืบ”

“ป่าพนัง ไม่ใช่ถังขยะ” เรียนรู้ปัญหาขยะในป่าชุมชน

‘การเรียนรู้’ มีหลากหลายมิติ หลากหลายกระบวนการ และหลากหลายเทคนิค เราหวังให้ ‘การเรียนรู้’ สร้างสำนึกความเป็นพลเมือง และสำนึกรักษ์ในชุมชนท้องถิ่นด้วย “เรียนแบบธรรมชาติกับครูสอยอ” บทนี้ เลยเลือกสร้างการเรียนรู้ที่ใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem–based Learning : PBL) โดยใช้ปัญหาที่ใกล้ตัวหรือที่พบเจอในชีวิตประจำวัน เป็นประเด็นหรือเป็นฐานในการจัดการเรียนรู้กับผู้เรียน เพื่อนำไปสู่การเห็นปัญหา เข้าใจปัญหา และนำไปสู่การแก้ปัญหาในปัจจุบัน อนาคต

“เพราะความฮู้มีอยู่สุเเก” | รู้จัก มหา’ลัยไทบ้าน #เรียนรู้ดูทำ

ในยุคที่การศึกษาเปลี่ยนผันตามความเปลี่ยนแปลง โรงเรียนและมหาวิทยาลัยในระบบปัจจุบัน อัดฉีดความรู้ได้เพียงพอไหม “ความฮู้มีอยู่สุเเก” เสียงนักเรียนรู้ ‘มหาลัยไทบ้าน’ ดังก้อง สื่อความภาษาอีสานเป็นคำตอบบนความเชื่อว่า “ความรู้มีอยู่ทุกที่” และตอนนี้พวกเขาได้สร้างพื้นที่แห่งการเรียนรู้เพื่อแชร์ภาพฝันให้ชัดเจนขึ้นใน อ.สีชมพู อ.ภูผาม่าน จ.ขอนแก่นและอ.ภูกระดึง จ.เลย

ครูก่อการปั่น สังเกตกายใจ เห็นอะไรที่ซ่อนอยู่

ถ้าพูดถึง กิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ผมคิดว่าหลาย ๆ คน คงจะนึกถึงกิจกรรมที่มีอยู่ในหลักสูตรของโรงเรียน กิจกรรมแนะแนว กิจกรรมนักเรียน กิจกรรมเพื่อสังคมและสาธารณประโยชน์ แล้วปั่นจักรยานมันเป็นกิจกรรมส่วนไหนของการศึกษาในระบบ มีอะไรซ่อนอยู่ ผมขอชวนผู้อ่านจินตนาการว่ากำลังนั่งบนเบาะ แล้วปั่นจักรยานไปพร้อมกับเรา

“กาฬสินธุ์ศึกษา” ปลายฝันชุมชนแห่งการเรียนรู้

ครูผู้มีความรักในการออกแบบกระบวนการเรียนรู้ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการเป็นครูย้อนไปช่วง 3 ปีก่อนว่าได้ออกเดินทางไปกับเพื่อนครูคู่ชีวิต นำปลายทางฝันพร้อมแรงบันดาลใจ ไปเติมความรู้และหาแนวร่วมจากกระบวนการพัฒนาครูรูปแบบใหม่ที่มีชื่อว่า “ก่อการครู” รุ่นแรก ที่คณะวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กับเครือข่ายองค์กรภาคีที่ทำงานด้านการศึกษาและการพัฒนามนุษย์ได้ปลุกปั้นขึ้นถึงแม้ในบริบทความเป็นชุมชน “

การศึกษาความเป็น “ไท” โดยเหล่าครูก่อการและหนุ่มสาวไทบ้าน

เราเชื่อมาตลอดว่าการเรียนรู้ที่สนุก ทรงพลัง และมีความหมายมากที่สุด คือเรียนแบบไม่รู้สึกว่ากำลังเรียน กลุ่มคนตัวเล็กตัวน้อยและคนรุ่นใหม่ที่เชื่อเหมือนกับเราจึงได้ก่อการ รวมตัวกันก่อตั้ง “มหาลัยไทบ้าน ปี 1” ขึ้นในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

More Than Art อำนาจของศิลปะ และธรรมชาติ

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารมื้อกลางวันเสร็จ สมาชิกผู้ร่วมชั้นครบแล้ว ก็ได้เวลาเคลื่อนพล “ห้องเรียนธรรมาชาติ” ด้วยกระบะสองคันรถ โดยห้องเรียนธรรมชาติวันนี้ห่างออกไปประมาณ 15 กิโลเมตร ระหว่างทางนั่งรถจากชุมชนเราไปยังเป้าหมายของบ่ายนี้ ครูชวนนักเรียนสังเกตและช่วยกันนับพืชพรรณ และพืชผลทางการเกษตรของแต่ละชุมชนว่าเขาปลูก หรือทำอะไรกันบ้าง

ภูเขาหลังบ้าน ใกล้เเค่ไหน ก็ไม่เคยไปถึง

การเรียนการสอนออนไลน์ ตอบโจทย์ครู หรือ ผู้เรียนบางกลุ่ม แต่ยังมีอีกหลายคน หลายกลุ่ม ที่ตกหล่นและกำลังจะหลุดหายไปจากระบบการศึกษาที่มีโรงเรียนทำหน้าที่จัดการเรียนรู้ให้กับนักเรียน “ห้องเรียนธรรมชาติ และชุมชน” จึงเป็นทางเลือกน้อย ๆ ที่ออกแบบมาเพื่อแก้ปัญหาให้กับครู และกลุ่มนักเรียนดังกล่าวที่เข้าไม่ถึงการเรียนทางไกล หรือเข้าถึง แต่พลังสายตาและหัวใจอ่อนล้า และเหน็ดเหนื่อยเหลือเกินกับการเรียนออนไลน์ โดยเริ่มต้นจากผมเอง ที่มองเห็นปัญหาจากความทุกข์ของตนเอง และความทุกข์ของนักเรียน ที่ต้องทำอะไรสักอย่าง