ภัสรัญ สระทองนวล: “วิชาใจ สำคัญไม่น้อยกว่าวิชาการ”

วิชาใจเปลี่ยนคุณครูหมดไฟให้กลายเป็นครูผู้เปลี่ยนแปลงการศึกษาในห้องเรียน นอกจากการเรียนรู้ตามหลักสูตรกลุ่มสาระวิชาต่างๆ ที่เรียนไปเพื่อตอบโจทย์กับการใช้ชีวิตจริงในสังคมแล้ว “วิชาใจก็สำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน” ครูคือมนุษย์ นักเรียนก็คือมนุษย์ ฉะนั้นเราจึงควรใส่ใจการดูแลสุขภาพจิต ร่วมสร้างพื้นที่ปลอดภัยในห้องเรียน และเรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน

กริยาสามช่องของการศึกษา: อดีตที่เคยชิน ปัจจุบันอันเจ็บปวด และอนาคตที่ใฝ่ฝัน

การศึกษาแบบรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลาง ทำให้ครู นักเรียน โรงเรียน และชุมชน ไม่สามารถพัฒนาอะไรได้ตามที่ควร ครูที่มีหัวจิตหัวใจในการออกแบบการเรียนรู้ ไม่ช้าไม่นานก็อาจหมดไฟอย่างโดดเดี่ยว ผู้บริหารที่มีวิสัยทัศน์เองก็ต้องสู้รบปรบมือกับกลไกของรัฐราชการที่ไม่ไว้เนื้อเชื่อใจในตัวผู้อื่น ไหนเลยจะชุมชนที่ถูกผลักให้ห่างไกลจากลูกหลาน ทำได้เพียงรอคอยพวกเขาที่หน้าบ้าน แล้วหวังว่าจะ ‘ได้ดี’ กลับมา บทบาทของครูในอนาคต จึงไม่ควรหยุดนิ่งเพียงการบรรยายหน้าชั้นเรียน ให้การบ้าน และออกข้อสอบ เพราะคุณครูและนักเรียนคือผู้ที่ต้องเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับหลักสูตรการศึกษาและสภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้นจริงของชุมชน